യാത്ര

ഹോ എന്തൊരു ദിവസം ...? നീണ്ട ഒരു പകലിൽ തിരക്കൊഴിയാത്ത ജോലിയെ ശപിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ലാപ്ടോപ് ബാഗും തോളിൽ തൂക്കി ഓഫീസിന്റെ പടികളിറങ്ങി . കാറിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. ഇനി കൊച്ചിയുടെ നശിച്ച ട്രാഫിക്കിലേക്ക് ! ചുവന്ന കാർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ആക്കി അവൻ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ ഒരാൾ ആയി മുന്നോട്ടു നീങ്ങി . റോഡരികിലെ അരണ്ട നിയോണ്‍ വെളിച്ചത്തിൽ ഡാഷ് ബോർഡിൽ ഇരുന്ന വിസിറ്റിംഗ് കാർഡിലേക്ക് അവൻ കണ്ണോടിച്ചു . " Priyanka Menon, Sales Team Lead, Nippon Toyota" , ഒരാഴ്ചക്ക് മുൻപ് കാർ വാങ്ങുമ്പോൾ ഷോറൂമിൽ ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ പോലെ പാറി നടന്ന വെളുത്ത പെണ്‍കുട്ടി . അവളുടെ തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളും, നീണ്ട കൈവിരലുകളും, മായാത്ത ചിരിയും ആരെയും അവളിലേക്ക്‌ അടുപ്പിക്കും . ഇല്ലെങ്കിൽ ഇത്രയും വില കൂടിയ കാർ ഈ അടുത്തെങ്ങും ഞാൻ വാങ്ങില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ അറിയാതെ ഒരു ചിരി പൊട്ടി. ഫേസ് ബുക്കിൽ അവൾക്കയച്ച ഫ്രണ്ട് രിക്വസ്റ്റിനു ഇപ്പോഴും ഒരു മറുപടി കിട്ടിയില്ല എന്നോർത്തപ്പോൾ എന്തോ ഒരു വല്ലാതെ. നഗരത്തിന്റെ ഗതാഗത കുരുക്കിൽ നിന്നു അങ്കമാലിയിലെക്കുള്ള ഹൈവേയിൽ കയറിയപ്പോൾ ഒരു ആശ്വാസം . രംഗ് ദേ ബസന്തിയിലെ ഇഷ്ട ഗാനം പ്ലേ ചെയ്തു അവൻ കാറിന്റെ വേഗം കൂട്ടി.. കൊച്ചിയുടെ പേ പിടിച്ച ബഹളങ്ങളിൽ നിന്നും ഇരുട്ടിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ കൂടിയുള്ള ഈ യാത്ര ഒരു സുഖം തന്നെ.. പെട്ടെന്നെന്തോ ദൂരെ റോഡരികിൽ ഒരു വശപ്പിശക് .., അവൻ സ്പീഡ് കുറച്ചു . ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ റോഡിന്റെ കൈവരികളുടെ താഴെ നിന്നും എന്തോ അനങ്ങുന്നത് പോലെ, കൂടെ ഒരു തേങ്ങലും കേട്ടു . വണ്ടി സൈഡിൽ ഒതുക്കി പെട്ടെന്ന് ഡോർ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ കണ്ടത് , കൈവരികളുടെ താഴെ ചരിവിൽ നിന്നും മുകളിലേക്ക് പിടിച്ചു കയറാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു പാവം വൃദ്ധനെ ആണ് . തോളിലെ തുണി സഞ്ചി ഒരു കൈ കൊണ്ട് മുറുകെ പിടിച്ചു, കരയുന്ന മുഖത്തോടെ ആ സാധു മനുഷ്യൻ അവനെ നോക്കി, ഒരു കൈ സഹായത്തിനായി . ഡോർ വലിച്ചടച്ചു അവൻ ആ അയാളുടെ നേർക്ക്‌ നടക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും സെൽ ഫോണ് കയ്യിലെടുത്തു . ഫോണിലെ ക്യാമറ ഓണ്‍ ചെയ്തു ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തിന്‌ നേരെ ഫോക്കസ് ചെയ്യുമ്പോൾ , രാത്രി ഫേസ് ബുക്കിൽ ആ വീഡിയോ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ലൈക്കുകളെയും കമന്റുകളെയും ഓർത്ത് അവൻ പുളകം കൊണ്ടു . ഒരു നിമിഷം, ബീപ് ! , മങ്ങിയ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ മെസ്സേജ് അവൻ വായിച്ചു : " ലോ ബാറ്ററി!"

"ഷിറ്റ്!", പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് അവൻ തിരികെ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു .